28/06 – De jongerenstem besluit - Auto-auto-autonomia!’ Niet de haan kraait ons wakker in Tarija maar het lawaai van de campagnes. Onze laatste dagen brengen we vooral door voor het computerscherm. Tussenin geven we een seminarie in de universiteit en brengen we een bezoekje aan enkele scoutsgroeperingen. Op dit moment staan er wetten voor jongeren op papier, zij het in de nieuwe grondwet die nog steeds niet doorgevoerd is, zij het in de nieuwe statuten die per regio werden opgesteld. Beide initiatieven worden als illegaal beschouwd en jongeren wordt veelal valse hoop op verandering gegeven door de vele politieke conflicten die Bolivia teisteren. Amigos sin Fronteras doen het anders. Zij gaan Edyfu, een organisatie die met kinderen uit probleemgezinnen werkt, een handje toesteken. Een jongere besluit : “Wij zijn de beleidsmakers van de toekomst en het moet hier dringend veranderen.” JOPAC laat een document achter, hoopt mee met de jongeren op verandering en vertrekt richting Peru. De jongeren in Tarija zullen de verandering moeten waarmaken. Lees meer hier.

12/06 – Donker en koud, boven en onder de grond – Een rechte weg is er nooit, zeker niet in Bolivia, we volgen alle sporen die ons worden aangereikt. De weg gaat noord- en zuidwaarts, op en neer. Deze keer leidt de analyse van een 480-tal enquetes ons naar Potosí, de hoogste stad ter wereld, op 4100 meter boven de zeespiegel … Na een lesje terrorisme, chemie en het consumeren van een drupje alcohol van 96 graden (legaal in Bolivia) achter gesloten deuren, zijn we klaargestoomd om in de mijnen af te dalen … In de gids staat te lezen ´niet voor woosies, emotioneel en fysiek zwaar´… In de gids staat te lezen ´niet voor woosies, emotioneel en fysiek zwaar’. Lees meer

4/04 – Werkende boeren als ‘ladder voor politici’ We maken gebruik van de autonomiecampagnes van de gemeente om ‘jongeren op het veld’ op te zoeken. Met een gigantische rood-witte vlag op de auto scheuren we door het Tarijeaanse platteland. Waar we jongeren zien, roepen we ‘para!’ en daar worden we gedropt langs de kant van de weg. We springen over beekjes en koeienstront, ontwijken angstig enkele honden en stieren, om de verbaasde en soms wat wantrouwige gezichten van de bewoners van de gemeenschappen Guerrahayco, San Andres of Tolomosa te begroeten. lees meer

31/05 – Tussentijdse balans of onevenwicht? Jongeren, … voor de verandering! JOPAC, Jóvenes Para el Cambio, … ze zijn van alle tijden en je vindt ze overal, de jongeren voor de verandering. Het zijn jongeren zonder grote naam en faam, het zijn jongeren van alle slag en soort. Het zijn jongeren die olie willen smeren waar het raderwerk van deze wereldlijke machine piept en kraakt, jongeren die een handje willen toesteken waar onderdelen ontbreken. Het zijn jongeren die geloven in verandering en die niet zomaar onverschillig willen toekijken hoe deze bol doldraait. Het zijn studenten, werklozen, muzikanten, schrijvers, dansers, jongeren van de straat, acteurs, professionelen, redenaars, poëten, knutselaars, monitoren of simpelweg enthousiastelingen en harde werkers. Het zijn denkers en doeners, maar ze hebben een ding gemeen en dat is de hoop op beterschap en de wil om te strijden, om hun stem te laten horen. Ze zijn bereid met hun hoofd tegen muren te botsen en met vuisten op gesloten deuren te blijven slaan tot ze opengaan, stilletjes of met veel lawaai, in de overtuiging dat het beter kan, in de overtuiging dat het anders kan. Lees meer

9/05 – Tarija, hoopvol zaad in een dor politiek landschap. Niet elk woord is per definitie verbonden met een daad. De Tarijaanse autoriteiten hebben vele woorden, zeker als het over jongeren gaat … Enkele Tarijeense jongeren zijn in de wieg gelegd om “goeie” politici te worden en worden daarin bovendien gestimuleerd door volwassenen met dezelfde politieke kleur. De weg naar beterschap hoeft echter niet altijd politiek te zijn. Integendeel. Het politieke landschap in Bolivia is momenteel behoorlijk onvruchtbaar. Er zijn gronden waar meer hoopgevende zaden worden geplant. Lees meer

2/05 – Once upon a time in Bolivia… Beleef de verhalen van JOPAC in stripvorm. Klik hier

28/02 – Kan Moeder Aarde ook zonder politiek? JOPAC heeft de aangename gewoonte zich nogal snel thuis te voelen, vooral waar de zon schijnt. Herfst hier in Tarija: een twintigtal graden, die warmer aanvoelen op onze neuzen en hoofden. Van goudblond gaat het haar naar wit. Van wit gaat ons gezicht naar rood. De dag van de waarheid komt dichterbij en het politieke verhaal van Tarija blijkt voor ons alleen maar ingewikkelder te worden. Onheilspellende visies van jongeren: ‘Ik vrees dat messen, politieke moorden en maffiatoestanden onze Tarijeaanse nachten rood zullen kleuren’. Tussen al dit politiek geweld vatten we onze missie in Tarija aan. Jongeren zijn en blijven onze doelgroep. Benieuwd naar meer? Klik hier!

22/02 – Tarija, een ‘Argentijns paradijs’ in Boliviaanse chaos. Zo droog de rit, zo nat de verwelkoming. Zondag worden we getrakteerd op gebraden kip of zwijn, plaatselijke wijn en enkele liters Boliviaans bier. Bergen, wijngaarden, een Boliviaanse Ourthe, livemuziek en veertien nieuwe gezichten maken het decor. Is dit Bolivië of is het Zuid-Frankrijk? De straten en pleinen, de mensen en hun klederdracht, de parken en de inrichting van huizen, het eten en de wijn verkondigen het unieke samengaan van Andalusische, Argentijnse en Boliviaanse sferen … Samen met de departementen Santa Cruz, Benin en Pando strijdt Tarija voor autonomie. Op 4 mei vindt er in Santa Cruz een referendum plaats dat over de toekomst van de politieke situatie moet beslissen. EVEN TIJD? LEES MEER

19/02 – Van Cusco naar Tarija, over zand en zout …

Met een zwakke maag, een traantje in de ooghoeken en vermoeide ledematen zegden we onze makkers uit San Jeronimo “hasta pronto, nos vemos” om daarna op de eerste van een rij bussen te stappen. Eerste halte: La Paz alwaar onze makker Fre Guevara ons op een korte rondleiding in deze zalige stad en op een goeie pint trakteerde. (Frederik is bezig met zijn thesisonderzoek: analyse van twee jaar Evo Morales. zie MO*)

Volgende bus ging naar Uyuni, vanwaaruit we samen met Fred en twee van zijn vriendinnen op driedaagse tour vertrokken naar de Salar, de Boliviaanse zoutvlakte. Vanuit een jeep, bestuurd door piloot Johnny, staarden we naar cactussen, eindeloze vlaktes, zonsopgangen tegen een decor van geisers, blauwe, rode, gele, groene meren. We baadden in warmwaterbronnen en overnachten temidden van niets. Van Uyuni busten we naar Tupiza, waar we zeven uur later een bus naar Tarija opstapten. Om 5h deze werden we in de terminal verwelkomd door een Italiaan op leeftijd die momenteel in Paraguay een boot bouwt om naar Afrika te zeilen…Om 6.30 botsten we tegen de Willy, die ons naar onze nieuwe woonst bracht: een zalig ruim appartement midden in het centrum van Tarija met alles erop en eraan.

Kaart van Bolivia

Brasschaat ging een stedenband aan met Tarija, een stad in het uiterste zuiden van Bolivia, aan de grens met Argentinia.