Een onnoemelijk aantal uren bus op evenzoveel soorten bussen brengen ons terug naar ons vertrouwde heerlijk rustige dorpje in de Ecuatoriaanse Andes.

San Jeronimo vormt vertrekpunt voor de zogenaamde ‘gringotrail’, waarvoor we graag even dieper in onze broekzak scharten, een tocht die gaat langs Machu Picchu, Lago Titicaca, de Colca Canyon van Arequipa, de mysterieuze lijnen van Nasca. Wegens treinstakingen wandelen we via de spoorweg terug van de onmetelijke Inkastad, op het Titicacameer nemen we de bootbus die ons naar verschillende drijvende eilandjes brengt, we sandboarden op de Cerro Blanco, de hoogste duin ter wereld, eten ceviche, het typische Peruviaanse visgerecht. We staren uit tientallen busramen naar fantastische landschappen, we spotten condors op twee meter van onze hoofden in de diepste canyon van Zuid-Amerika, we rusten uit van de tocht in warmwaterbaden midden in de bergen, we nemen even adem in het midden van ons JOPAcverhaal en worden hierbij vergezeld door zes fantastische mensen uit ons moederlandje.

We zijn op de terugweg, nog drie maanden en een half vooraleer we met kilo’s papierwerk en afscheidscadeautjes weer voet aan wal zetten in het paradijs van bier en chocolade.

De komende twee weken beloven wederom veel te kort te worden. Een uur na onze aankomst – ietwat bevorderd door Cristian, de zoon van ons gastmama, die ons met de auto kwam oppikken van op de plaats waar de bus ons deze keer te vroeg uitliet wegens wegenwerken – speelden we een partijtje voetbal op het verlichte veldje een kleine kilometer hogerop. De meisjes van de club van de gemeente waren zich volop aan het voorbereiden op het komende kampioenschap voetbal, in elkaar gebokst door het meest actieve lid van de Consejo Juvenil. Twee uur later werden we door doña Glorita verwelkomd op soep en veel rijst met een beetje stoofvlees. Druppelsgewijs namen enkele bekende gezichten de lege plaatsen aan ons tafel in. De voorbije vijf maanden werden door allen in tien minuten samengevat, een eerste briefing ter voorbereiding van de komende dagen. Deze morgen waren we uitgenodigd op de inleidende vergadering om een kinder- en adolescentieraad op te richten.

Op het JOPAC-programma staat te lezen: evaluatie van de Consejo Juvenil, de jongerenraad, uitwerken van een visie en missie van deze jongerenraad, voorbereiding van de 5 jongeren die in augustus naar België reizen in verschillende ‘lessen’ over geschiedenis, cultuur, politiek, economie, bevolking en taal van België, Oña en haar jongeren in beeld en woord.

Vanuit het gemeentehuis zien we de wolken over de bergen dit prachtige dal inrollen. Hoe relatief, de tijd die vooruitgaat.