Met zijn drieën hobbelen ze weg, de heisa achter zich latend die hun makkers weer eens veroorzaakten. Straat in, steeg uit, op zoek naar iets wat ze al lang niet meer hopen te vinden. De ene heeft net haar drie kindjes verloren. Ondervoeding. Omver gereden. Dood geboren. De ander is een ouwe rot in ‘t vak, weet precies waar ze heen gaat, naar nog een plaats waar geen groot geluk is te vinden. De derde is nieuw en volgt, niet goed wetend waar naartoe, alleen maar denkend dat hier beter is dan daar, alleen. In de verte slaan de klokken middernacht en blaffen enkele harige wezens een onweersvoorspelling. Niets daarvan. Het blijft stil deze nacht, geen reden tot paniek, geen reden voor dat groot lawaai.

Op de hoek van straat 54 houden ze halt. Ze hebben geluk deze zomernacht. Een half opgegeten mango, een restje afgeknaagde kippenbout, wat friet met mayonaise. Een feestmaal voor het drietal. Ze hebben het ongeluk gehad geboren te zijn op de verkeerde helft van deze aardkloot. Toeval. Er zit niets anders op dan zich daarbij neer te leggen. Niemand die hun talenten zal ontdekken. Niemand die hen zal opleiden. Verdoemd zijn ze, aan hun lot overgelaten. Kwaliteit nochtans, als je ‘t bekijkt. Maar geen geluk gehad. Ze willen niet veel, ze genieten van elkaars gezelschap, van een domme stoot van de kleinste van de drie. Ze lachen en trekken zo wel hun plan. Niemand die hen durft te tarten. Niemand die hen durft aan te raken. Een wasbeurt hebben ze al enkele weken niet gehad. Wel hebben ze zich kostelijk vermaakt toen het centrum onder water stond. In de chaos van die nacht, konden ze genieten van de nalatigheid van het menselijke ras. Ze wasten elkaar in de plassen.

… tot bleek dat die ene steen van de meneer met de hoed wel degelijk voor hen was bedoeld. Afdruipen dan maar. Niet zonder een veelbetekenende en vermakelijke blik te werpen op hun jager. De steen was hard maar de koppen waren harder.

Nu schijnt de zon weer elke dag. Het water is weg en het leven gaat weer zijn gewone gang. Overdag hangen ze wat rond met zijn drieën. Ze zitten in de zon en drinken wat ze vinden. Niet altijd even veel. Ze smeden kleine plannetjes, ze vertellen hun verhalen. En dat zijn er heel wat. Van die ene keer dat de vrouw met de krulspelden haar boodschappen op de stoep liet staan. Van die ene man die nooit weet wie eerst aan te kijken. Van het huwelijksfeest van dat jonge paartje waar gebraden kip werd geserveerd … . Ze vertellen en ondertussen gaat het leven verder.