16 februari, 16.30: Plaats 1 en 2 op de bus! Een waar paradijs voor onze benen waarvan de lengte het Ecuatoriaanse gemiddelde overtuigend overstijgt. Het wordt donker op deze ‘gatige’ weg naar dit kleine dorpje onder de evenaar. Wolken vallen van over de bergen de vallei binnen, een met kasseien belegde weg leidt naar het centrum van Oña, waar Johana en Christian ons komen ophalen. ‘Son los jóvenes de Bélgica?’ We droppen onze rugzakken in het huis van Carmita en zetten onze eerste stapjes in het gemeentehuis waar aan een grote tafel de burgemeester en de jongeren van de verbroedering zitten. Na een ietwat onwennig glaasje ‘champagne de Oña’ als verwelkoming worden we onmiddellijk meegesleurd naar onze eerste fiesta in Oña, ter ere van de verjaardag van een neefje van de burgemeester. We maken kennis met de jongeren van de verbroedering, schudden handjes met vrienden en familie van de burgemeester, drinken whisky, dansen salsa, luisteren naar twaalfjarige moppentappers die ons omsingelen en eindigen de avond met duur vuurwerk in onze handen.

De volgende morgen om 9h een heerlijk ontbijt met de burgemeester in de comedor van Glorita: een tas warme melk, een glas fruitsap en een broodje met vlees. Even later komt Johana ons vergezellen om Oña te verkennen. We slenteren door de straten en laten de burgemeester (señora Germania) en Johana vertellen over hun stadje. We komen te weten dat graan en maïs de basis vormt van de Oñese economie, we verbazen ons over stapels en stapels hout van de Eucalyptus die volgens de burgemeester meer kwaad doet dan goed, we zien Peugeots in de rijschool van Oña. Op de overdekte markt van Oña, waar inwoners voor drie dollar per maand op een vast stekje hun waar kunnen verkopen, interviewen we John Ullauri, voorzitter van de Corazones Amigos Sin Limites. We praten met een veertienjarige marktkramer die, vanuit een gemeenschap op enkele kilometers van Oña, groenten komt verkopen. We bezoeken een school, opgericht door een Belgische kloosterorde in de jaren stillekes  waar enkele jongelingen van de gemeenschappen op zaterdag aanwezig zijn voor afstandsonderwijs.

Rond een uur of 12 staat al een bord met rijst en kip te wachten in het restaurantje van Glorita.  Even later hebben we een vergadering met Johana die de jongeren van de verbroedering even vertegenwoordigt. Ze vult de namenlijst die we van Acordes kregen verder aan en bezorgt ons wat meer informatie over enkele organisaties.

Vier uur, tijd om de eerste jongerengroep een bezoekje te brengen, enkele katholieke jongelingen die in het schooltje op zoek zijn naar zichzelf. Hierin worden ze begeleid door drie jonge vrouwelijke missionarissen. Nadat wij en zij aan een kruisverhoor onderworpen zijn, worden we uitgenodigd om op zondag deze groep jonge Jezussen te vergezellen naar een van de gemeenschappen waar ze onder andere oudere mensen bezoeken.

Een volgende rijstbezoekje aan Glorita later, worden we op weg naar huis vriendelijk verzocht nog even de burgemeester gedag te zeggen. Sociale verplichtingen hoeven niet saai te zijn en zeker niet slaapverwekkend. Een zetel, een glaasje wijn, een pot popcorn, twee akoestische gitaren en een elektrische gitaar, maken de avond tot een unieke belevenis. Wij zingen Nederlandse protestliedjes tegen Bush. De burgemeester, señora Germania, zingt het hart uit haar lijf,met haar voeten geeft ze het ritme aan. Een dorpje in de Andes,  uit het huis van de burgemeester weerklinkt  El commandante Che Guevara, enkele straathonden blaffen de nacht in …