Zaventem, 12 februari, 7u10. Vanuit Harelbeke en Sint-Truiden stromen de families Depypere en Sweldens naar Zaventem om afscheid te nemen van hun respectievelijke dochter en zoon. De security van Delta Airlines beslist er anders over. De ‘routine’vragen zoals ‘hebt u een bom bij of iets wat op een bom zou kunnen lijken?’, ‘Hebt u geweren en messen bij?’, e.a. vragen waar elke terrorist sowieso neen op zou antwoorden, worden op ons afgevuurd.

We mogen niet vertrekken. Onze tickets voor 9 maanden vormen een probleem voor de Amerikaanse immigratienormen, hoewel we duidelijk niets te zoeken hebben in de Verenigde Staten. De toekomst van JOPAC ligt even in handen van enkele security en hun oversten. Enkele zweetproducerende minuten later: ‘Excuseer, we hadden over het oog gezien dat jullie een extra ticketje hadden geboekt en dus in orde zijn,’ pittig detail dat wij al herhaaldelijk duidelijk hadden vermeld.

Terwijl het vliegtuig vertrekt, krijgen we enkele formuliertjes om in te vullen: ‘Bent u ooit betrokken geweest bij misdaden tegen de menselijkheid, genocide of was u ooit aangesloten bij een nazi-beweging tussen 1933 en 1945?’

Na een vlotte vlucht wandelen we de danszalen van Atlanta Airport binnen. Vingers proper? Want de Amerikanen hebben tegenwoordig tien vingerafdrukken nodig: rechterhand, rechterduim, linkerhand, linkerduim. En liggen de haren goed? Want Amerikanen zijn verzot op foto’s. Ze verzamelen gezichten van over de hele wereld.

Transit naar Quito…Vertraging door ‘administratieproblemen’. File op de startbaan. Pero no pasa nada. We stijgen op met groot lawaai, we vliegen met 180km tegenwind, we gaan op en neer en weg en weer. Toch dommelen we in, tot etenswaren onder onze neus verschijnen en de wolken onder ons verdwijnen. Lichtjes in slingervorm onder ons, teken van menselijk leven in de Andes.

Rugzakken opgehaald en gepakt en gezakt de eerste de beste taxi laten regelen in de luchthaven. Een te groot busje brengt ons naar Crossroads, een klein gezellig hotelletje in ‘gringolandia’, in het nieuwe Quito. ‘Kunnen we nog iets eten?’ Si, si! En we krijgen de menukaart onder ogen. ‘Pannenkoeken?’ ‘Ah, no, ahora no pannenkoeken’. ‘Waffels?’ ‘Ah, no, no, nu niet’. Het worden uiteindelijk twee thee’s en een ferme schaal popcorn.

Een korte maar deugddoende nachtrust en een heerlijk ontbijt van pannenkoeken, cornflakes en vers meloensap later, wandelt Sofie binnen, klaar om ons te vergezellen naar het historische centrum van Quito. In een overvolle bus doorkruisen we de drukke straten van het nieuwe Quito om af te stappen aan de Plaza de Independencia, het hart van de koloniale stad. We bezoeken de indrukwekkende kerk van San Franscisco, die in 1553 als eerste koloniale kerk van Quito werd gebouwd op de resten van een Incapaleis.

Onze verkenning van Ecuadors hoofdstad gaat verder langs kleine drukke straten waar straatventers concurreren met kleine winkeltjes. We lopen af op schreeuwende stemmen in een zijstraat. Voor een door politie bewaakt gebouw staan een twintigtal Ecuatorianen met spandoeken. Hannelore haalt de camera boven, Rob stelt de vragen. Als reporters voor la televisión Bélgica komen we te weten dat deze mannen en vrouwen 80 dagen geleden zonder enige uitleg werden ontslagen. Resultaat: geen loon en geen vervangingsuitkering om hun families te onderhouden.

Twee straten verder botsen we op een samenscholing van leerkrachten, professoren en sympathisanten. Zij eisen loonsverhoging. De huidige lonen zijn niet in verhouding met het steeds duurder worden van het leven, zeggen ze. Prijzen stijgen, lonen blijven.

11.55 – Hoog tijd om een plaats op een bus te veroveren. Om 12h worden we verwacht in het reisziekenhuisje van dokter John Rosenberg, die jarenlang in Australië verbleef en nu teruggekeerd was naar Ecuador voor een onderzoek en in de hoop de stress te ontvluchten. Stress bleef, hij ook en hij startte een ziekenhuisje voor reizigers op in Quito waar hij ons een korte les gaf over ‘rabiësvaccins’.

Quito is een wereldstad dus wij eten Mongools en drinken batido de banana en Coca-Cola. Quito, stad in de Andes, stad van smog en schoenenpoetsers, van smerigheid en straatventers, van bussen en bedrijvigheid, van Spanjaarden, mestiezen, gringo’s en indigenas. Stad van betogingen en marsen, stad van kleuren en geuren…

Morgen verlaten we Quito, de tweede hoogste hoofdstad in Latijns-Amerika. We trekken zuidwaarts richting Guamote, waar we de grootste niet-toeristische indigenamarkt bezoeken. De volgende dag brengt de bus ons naar Cuenca, de derde grootste stad van Ecuador. In deze koloniale stad vergaderen we met Acordes, een onderzoekscentrum voor organisationele versterking aan de universiteit van Cuenca.