Tweede bijeenkomst van de vertegenwoordigers van ‘alle’ jongeren van het kanton Oña wordt afgesloten. Resultaten?

• Een naam voor het comité: Consejo Juvenil del Canton de Oña (CJCO),
• Een bestuur met voorzitter Tania Elisabeth, van de gemeenschap Baijón, vice-voorzitter Gonzalo Moises, als vertegenwoordiger van Espiga en secretaris Alvaro, van de gemeenschap Zhila.
• Een interessante en uiterst ambitieuze objectievenboom,
• Een uitgesproken visie van deze nieuwgeboren organisatie,
• Een eigen blogspot: http://consejojuvenilona.blogspot.com (waarop momenteel twee jongeren een eerste verslag schrijven) en een e-mailadres  ,
• De afspraak om elke tweede zondag van de maand samen te komen. Volgende vergadering is gepland op 13 april.

Reden genoeg om even de handen tegen elkaar te slaan …

Een naam, een bestuur, een visie en een website vormen echter nog geen garantie voor een vruchtbare praktijk. Deze ‘jeugdraad’ moet zeggingschap krijgen, moet als adviserend orgaan een plaats krijgen in de bestaande gemeentelijke structuren. Samen met PDDL, een organisatie die participatieprocessen in Oña begeleidt, gingen we deze week op zoek naar manieren om de Consejo Juvenil te koppelen aan het lokale bestuur. We legden onze ideeën voor aan de burgemeester die enthousiast mee de mogelijkheden aftastte. Morgen praten we, samen met enkele jongeren van de kersverse Consejo Juvenil, opnieuw met PDDL, om de nieuwe ideeën die vandaag geboren werden voor te leggen en een werkbaar plan uit te schrijven. Onze hoop voor opvolging van deze nog kwetsbare Consejo ligt voor een groot stuk bij deze organisatie.

Participatie is geen een-dags project, het is niet het resultaat van één vergadering of van het enthousiasme van enkelen. Participatie vraagt om medewerking van velen, om representativiteit, om verantwoordelijkheid en om welwillendheid van het bestuur. Bovendien kunnen heel wat factoren echte participatie in de weg staan. Op de bijeenkomst van deze morgen waren acht jongeren aanwezig, vier van verschillende verenigingen in het centrum van Oña, twee van de gemeenschap Baijón, een van de gemeenschap Zhila en een van de gemeenschap Morasloma. Van de tien andere gemeenschappen die we deze week bezochten, was niemand vertegenwoordigd. Een van hen liet ons via een bericht weten dat het transport ‘terrible’ was en dat hij er niet zou geraken. Van de andere hoorden we niets. Iedereen zegt ja, vijf procent doet ja. Deze geringe aanwezigheid is te verklaren door

• Gebrek aan of gebrekkige transportmogelijkheden
• Gebrek aan voorafgaande geslaagde participatiepogingen, en daardoor
• Gebrek aan motivatie van de representanten en van de jongeren in het algemeen

—–> Eerste werkpunt voor de Consejo: Representativiteit

En toch …

Toch gaven de acht jongeren die deze morgen aanwezig waren blijk van een ferm enthousiasme, van hoop, van heel wat dromen en mooie idealen, van de wil om in groep dingen te verwezenlijken en daadwerkelijk actie te ondernemen. Als een sterke en representatieve organisatie willen ze met voorstellen die de jeugd aanbelangen naar het gemeentebestuur stappen. Ze willen ‘charlas’, discussies organiseren voor de jongeren, ze willen mee recreatiemogelijkheden voor de Oñese jeugd voorzien, ze willen de jongeren motiveren om in Oña te blijven door onder andere werkgelegenheid te helpen creëren, … .

Migratie, van ouders en jongeren, elke dag horen we wel een verhaal van een familie die uiteengerukt is door de zoektocht naar een manier om geld in het laatje te brengen, zodat de kinderen in de grote stad kunnen gaan studeren, zodat een wasmachine, een auto, een tweede televisie, een gsm, een microgolf kan worden gekocht, zodat de kinderen de kleren kunnen kopen die ze willen, zodat er eten op tafel kan komen, zodat het huis in Cuenca kan worden betaald, zodat de bus naar de markt in Cuenca kan worden betaald, … .

En welke jongere keert terug naar Oña om het veld te bewerken na de geneugten van de stad te hebben geproefd? Er zijn er, maar het zijn uitzonderingen als we de jeugd van Oña mogen geloven. ‘Hier is geen werk, hier is niets te doen, hier is geen universiteit, hier is de kwaliteit van onderwijs laag, … natuurlijk gaan we weg’.

De kwaliteit van het onderwijs is inderdaad frappant bedroevend. En de frequentie van schoolgaan zo mogelijk nog een stukje erger. Deze week bezochten we een schooltje in Morasloma, een van de plattelandsgemeenschappen in het kanton Oña. Samenroepen van de aanwezige jongeren was rap geklaard: een zestal meisjes en vijftal jongens zochten een plaatsje op de bankjes van het klaslokaal. Dagelijkse bezigheden? Werken op het land. Dromen? De jongens professioneel voetballer worden, de meisjes wilden hun studies afmaken. Enkelen van deze jongeren wilden in Morasloma blijven wonen en zagen hun toekomst in de agricultuursector. Een meisje wilde andere oorden opzoeken, en als het even kon, het Panamakanaal of de Atlantische Oceaan oversteken. Misschien wordt ook zij binnen enkele jaren deel van een van de grootste inkomensbronnen van dit land: de dollars van uitwijkelingen overzee. Langs vele wegen komen we onafgewerkte huizen tegen; de geldstroom werd plots om een of andere reden stopgezet … .

In de meeste van deze en andere gemeenschappen rond Oña is enkel een lagere school. Voor het middelbaar onderwijs moeten de jongeren naar Oña, maar het veld laat dit niet toe. Het werk roept, het land moet bewerkt worden, de dieren moeten verzorgd worden. Oplossing is het afstandsonderwijs. Elke zaterdag trekken deze jongeren naar het college in Oña. Hier worden de moeilijkheden die ze tijdens het studeren ondervinden, aangepakt. Velen stoppen op veertienjarige leeftijd.

Oñazhapa, Baijón, las Piedras, Paredones, Cuzcudoma, … comunidades die het kanton Oña elk op hun beurt een tweehonderdtal inwoners rijker maakt en een twintig of dertigtal kilometer uitgestrekter. Meestal is er altijd wel iets als een kerktoren die het bestaan van een centrum verraadt. Aardewegen doorheen de bergen verbinden de hoevetjes in deze minisamenlevingen. Maïs- en rijstvelden, serres vol tomates de arbol en tomaten, enkele koeien, schapen, geiten en paarden vormen het tapijt op dit stukje aardbol. Honden proberen de auto bij te houden. Af en toe pikken we enkele voorbijgangers op, op weg naar de markt in Oña om hun gewassen aan de man te brengen, op weg van school naar huis, op weg om de bus naar de grote stad te nemen, op weg om inkopen te doen.

Ondertussen zijn we bezig met de voorbereiding van een kamp voor alle jongeren van het kanton.

Ondertussen wordt Ecuador geplaagd door de ergste overstromingen sinds jaren. Het verlies van mensenlevens en een mislukte rijstoogst zijn de gevolgen. Rijst uit de Verenigde Staten wordt ingevoerd. Ecuadorianen eten rijst zoals wij patatten en brood eten: minstens twee keer per dag.

Ondertussen worden heel moeizaam wetten herschreven in dit evenaarsland, ondertussen zijn er protesten tegen en graffiti voor Correa, de president van dit land van bergen, kust en jungle. (Om meer te weten over het beleid van Correa: zie verslag van Pieterjan en MO*)

Ondertussen vertrekken kinderen naar de stad om te studeren, blijven moeders alleen achter.

Ondertussen zijn ook wij als echte Oñezen dolenthousiast twee dagen naar de grote stad getrokken, alwaar we even met Acordes vergaderden, alwaar we eindelijk nog eens het nachtleven proefden, alwaar Rob oude vrienden bezocht en Hannelore de stad verkende en haar laatste vaccinatie tegen rabiës door dokter Juan Pablo Vasquez toegediend kreeg in een jeep (Suzuki Samurai voor de kenners) op de hoek van de straat.

Ondertussen dalen de wolken weer over Oña neer en wordt het tijd om gitaren en warme melk op te zoeken. Op naar la casa da mammie Carmita. Onderstaande willen we jullie niet onthouden: