Oña 22 februari, de zon is al onder

Wolken dalen aarzelend af naar een vallei waar huizen en stemmen getuigen van aanwezigheid van menselijk leven.  Oña wordt stiller… Oña wordt weer stil.

In het parkje aan de kerk weerklinken kinderstemmen. Verstoppertje? Het licht in een van de huizen rond het centrum lokt ons naar een ontmoetingsplaats van enkele jongeren.  Er wordt biljart gespeeld. Een straat verder verstoren enkel het geluid van onze voetstappen op de straatstenen en het geritsel van een verdwaalde straathond de vredige stilte. We ademen de geluidloosheid in op enkele boomstammen die de weg tot de ingang van een leegstaand pand versperren. In het nachtelijke oog van onze camera slenteren twee jongens onze richting uit, op weg naar het park, waar ze hun vrienden ontmoeten.

Teken van leven enkel onder de kerktoren. Neem een dorpje in de Ardennen, aanschouw de jeugd, gelijkenissen troef. Jongeren gaan andere oorden opzoeken, trekken naar de steden om te studeren, om te werken. Vrije tijd? Op een bankje in het park, met vrienden samen zitten, sigaretje roken, pintje/hier zhumirke drinken.

En toch … enkele markante verschillen misschien. Kans op werk? Geld om studies te betalen? Een auto om naar de stad te rijden? Een veld dat bewerkt moet worden?

We zakken terug af naar het centrum waar we in een van de comedors een theetje drinken en druiven eten. Oña heeft de aspiratie een toeristische trekpleister te worden. Het dorpje ligt op de Panamericana wat betekent dat bussen deel vormen van het dagelijkse Oñese decor. Westerlingen op zoek naar rust, op de vlucht voor stress? Tevreden met een tasje thee en een boek? Niet te lui om goeiedag te zeggen? Geen nood aan al te veel luxe en vernieuwend entertainment? Dan is Oña de place to be.