La Guinea, stad van zwoele hitte en hevige regens, stad van stoere jongens en paraderende meisjes, stad van heerlijke sinaasappelen en goedkope rum. De laatste negentig dagen van Jopac worden nat ingezet. Nat van het zweet, nat van de regen en nat van de rum. Na twee dagen in het plaatselijke hotel te overnachten, verhuizen we onze rugzakken, die nu al zes maanden onze thuis inhouden, naar het tweede verdiep van een paarse woning. Een grote tafel, twee schommelstoelen, een in elkaar geknutseld bed vullen de ruimtes en ondertussen hangt er ook een gordijntje voor het toilet. Samen met enkele jongeren en een flesje Flor de Caña wordt onze nieuwe stek ingewijd. Eva Aylon, Peruviaanse trots, zingt met zoete stem de nacht in.

We vergaderen met Ashodeng, het stedenbandcomité waar we het hele jopacproject uit de doeken doen. Onze woorden ontlokken een goedkeurend geknik en hevige discussies over jeugd en over het teloorgaan van waarden aan de reggaeton-cultuur. We zitten rond tafel met de Red, het sterke zaad waaruit een representatieve jeugdraad moet groeien. Ook aan alle jongeren van Niquipo, een groep van twaalf jongeren die een speelpleinwerking hebben opgezet in de verschillende zones van de stad, leggen we de jopac-plannen uit en de resultaten van de eerste vergadering met vertegenwoordigers van Ciudad Dario, Santo Tomas en Nueva Guinea in Managua. Bezorgdheden komen vooral uit één mond en gaan uitsluitend over geldkwesties.

‘Bienvenido a los cheles’ = ‘Welkom bleekscheten’

Het jopacproject voor de komende drie maanden bestaat erin een netwerk te vormen tussen de jongerenorganisaties van de drie gemeentes die een stedenband hebben met een stad in België. De bedoeling is ten eerste de jongerenorganisaties te versterken door uitwisseling van ervaringen en ten tweede een ruggengraat de vormen voor participatief jeugdbeleid in de drie gemeentes. Zowel in Dario als in  Santo Tomas en Nueva Guinea, willen  de jongeren meer inspraak in het lokale bestuur, bijvoorbeeld door een functionaris voor jeugd te verkiezen die de belangen van de jonge generatie verdedigt en als rechtstreeks aanspreekpunt kan fungeren voor elke jongere of jeugdorganisatie.

Eerste stap in dit netwerking-verhaal is een zoektocht naar alle wetten, decreten en ordonnanties die in de verschillende gemeentes en op nationaal niveau reeds bestaan om op die manier inzicht te krijgen in de juridische kant van het jeugdbeleid. Volgende stap bestaat erin onderzoek te doen naar de noden en problemen van de jongeren in de verschillende gemeentes. In Nueva Guinea gaan de jongeren in dit kader zelf de gemeenschappen bezoeken om interviews en enquêtes af te nemen. Op 30 augustus brengen we deze informatie van de drie gemeentes vervolgens samen om op basis daarvan een visie en een missie van het intergemeentelijke netwerk uit te denken met vertegenwoordigers van elke gemeente. Bedoeling is dat er tijdens de weken die daarop volgen een soort programma voor de jeugd wordt uitgeschreven waarin alle punten worden aangekaart die moeten veranderen voor de jeugd in de drie gemeentes. Dat plan willen de jongeren voorstellen aan de kandidaat-burgemeesters voor de verkiezingen van november, met als doel een handtekening en dus een politieke steun in de rug tijdens de volgende regering. Eind oktober wordt een intergemeentelijk jongerenforum georganiseerd waarop alle belanghebbende partijen worden uitgenodigd: jongeren, parlementsleden, burgemeesters of kandidaten, Amunic (de Nicaraguaanse variant van het VVSG) en eventuele NGO’s of andere organisaties.

Het oog van onze camera volgt deze en andere gebeurtenissen op de voet. Vandaag zoeken we het in zone 5 waar Niquipo een van zijn spelnamiddagen voor kinderen en jongeren organiseert. Met een geluidsinstallatie verstoren ze de rust op het plaatselijke veldje om de kinderen hun aanwezigheid te verkondigen. Na een uur spelletjes als Gallo Pinto en variaties op Dikke Bertha, werd de voetbal bovengehaald waarna nog een uur of twee het veld onveilig werd gemaakt. Een strandbal hield de kleinere kinderen zoet aan de kant van het veld. Wanneer een bende jonge kerels het veld kruist om een partijtje voetbal te spelen, begint een typische confrontatie tussen twee groepen: ze raken elkaar aan, ze dagen elkaar uit en zijn extreem creatief in hun beledigingen.

Het is heet in Nueva Guinea, elke dag barst een onweer uit. Het is warm. Wij eten verse sinaasappelen, we dolen door het labyrint van aarden straten,  we vergaderen met jongeren en aanverwanten, we schrijven en we lezen, we leven en beleven, we gaan vooruit en staan af en toe eens stil. We luisteren naar stille en luide verhalen. Jopac leeft, beleeft en herleeft. Aan de overkant van het grote water bloeit een stille revolutie.