De wolken breken open. We lopen van afdakje tot afdakje om stortvlagen te ontvluchten. Doorweekt komen we aan in zone 7, waar de Niquipo’s hun tentje opzetten en met wat reggaeton en rock ‘n roll de kinderen uit hun huizen lokken. Het veldje is een waterspiegel, al snel verlicht door een verblindende zon. Dikke Bertha, Gallo Pinto, el torro, stoelenrace. Geschreeuw aan alle kanten. Enkele kinderen blijven aan de kant zitten om het gedoe gade te slaan en sluipen dan toch stilletjes dichterbij tijdens 1, 2, 3 Piano, ideaal spel om onopvallend in de spelende massa op te gaan.

Enkele ouders genieten aan de zijlijn van het schouwspel. Na een halfuur is iedereen nat tot aan de knieën en dan is het helemaal geen moeite meer om de bal uit een plas water te halen.

Marie, een Japanse vrijwilligster, wijdt de kinderen in in de kunst van het papiervouwen met blaadjes uit een doorweekt tijdschrift. Kindervoeten doen het water hoog opspatten en laten geen enkele tegel van het veldje onaangeraakt. Rond een uur of vijf wordt het veldje schoongemaakt en de zondagnamiddag wordt afgesloten met een toespraak van de zondagse zatlap: ‘Dat de jongeren vooruit mogen gaan en dat de kinderen goed kunnen zijn en goed werken en dat we allemaal vooruitkijken en Ortega is dood’. Gracias señor!

Kinderen maken licht en luchtig, kinderen maken zich geen zorgen over een vuile of natte broek. Sommige Niquipo’s doen dat wel. In minirok, met witte hakschoentjes of met hun beste T-shirt aan komen ze naar de activiteit. Als het regent in Nicaragua, regent het hard. Regen maakt modder en modder maakt witte schoentjes vuil. Jammer, want dan moet je tegen de basketpaal toekijken hoe de kinderen zich in de meest eerlijke spontaniteit lekker vuil maken. Andere Niquipo’s gooien alle remmen los en spetteren met de kinderen mee zonder zich iets van wat vuil aan te trekken.

En er zijn nog mensen die eeuwig de mooie kindsheid in zich bewaren. Maandagavond bezoeken we een dansgroep van de universiteit. Een vijftiental jonge mensen die als ze kunnen elke dag samenkomen, een plaatje opgooien en dansen tot ze erbij neervallen. ‘Om mij af te reageren’, ‘om mijn gevoelens te uiten’, ‘gewoon omdat het een leuk gevoel is’, ‘om een boodschap te brengen’, ‘om in een leuke groep te zijn’. Geld voor een leraar, danskledij, een lokaal of een degelijke muziekinstallatie is er niet. Door vele volwassenen wordt hun hobby afgedaan als zinloos tijdverdrijf. ‘Dan zij het zo, mij heeft het dansen mij gemaakt tot wie ik ben, wie weet bij welke bende ik anders zou uithangen’.

Kinderen denken niet, ze doen … ouderen praten veel en doen soms te weinig of te weinig rap. Maar beter laat dan nooit. De Niquipo’s beginnen er werk van te maken om hun draagvlak uit te breiden in de zones. Het eerste contact met de gemeente is gelegd. Vandaag werken ze een plan uit om ouders en jongeren in de zones samen te roepen. Ze willen een comité van ouders oprichten om hun werkzaamheden wat meer bekendheid en steun te geven. De jongeren willen ze betrekken in hun wekelijkse spelnamiddagen zodat er in elke zone een groepje jongeren is dat hen kan bijstaan tijdens de activiteiten. We kijken vol verwachting uit naar het wat volgt.

Twaalf uur later nu … de vergadering met de gemeente wordt uitgesteld. De contactpersoon van de gemeente kan niet aanwezig zijn.