Negen zwetende lichamen worden tegen elkaar gedrukt in een taxi. De tocht gaat naar de Chureca, de grootste vuilnisbelt van Managua en misschien wel de grootste en meest beruchte van Latijns-Amerika. Samen met twee mensen van Inigambia en met de vijf jongeren stappen we door aarden straten waar meer en meer  vuilnis wordt platgedrukt onder onze voeten.

Tussen een chaos van etensresten, plastieken voorwerpen, speelgoed, glazen flessen, medicijnen, aarde en stenen merken we enkele huizige structuren op. Karton en golfplaten, hout en plastic zijn op verschillende plaatsen op zodanig wijze gestapeld dat het woningen moeten voorstellen. Kinderen lopen op blote voeten tussen het vuil en spelen met het hoofd van een pop, een jongere improviseert een kookvuurtje met wat ijzerdraad en een blik.

Honderden families leven, wonen en werken op deze nationale stortplaats. Ze verdienen hun dagelijkse rijst met de verkoop van recycleerbaar materiaal dat ze dag in dag uit verzamelen. Een aantal maanden geleden werd het leven in de zogenaamde ‘Churecaniërs’ extra bemoeilijkt doordat de gemeentelijke vuilnismannen ook de idee hadden opgevat het opgehaalde vuilnis te recycleren om op die manier wat extra centen te verdienen. Grote paniek bij de Churecabewoners die op die manier nog minder garantie op inkomsten hadden. De gemeente van Managua zag zich genoodzaakt de gemeentelijke vuilnismannen 500 cordoba (een 18 euro) meer te betalen om te voorkomen dat ze de bron van levensonderhoud van de Churecabewoners verstoorden.

Het fenomeen Chureca wordt door de autoriteiten met andere woorden simpelweg aanvaard als gegeven. De vuilnisbelt is een grote fabriek die werk en inkomen biedt aan honderden families die van her en der in Nicaragua komen, op zoek naar om het even welke manier om hun families te voeden. Het is een fabriek en een grote woonwijk. Hier worden kinderen geboren en grootgebracht. Hier is een school en hier zijn winkels waar je frisse Big Cola kan kopen.

Gemeentelijke vuilniswagens en particulieren rijden af en aan om de berg nog groter te maken. Een dagelijkse heel goedkope uitbreiding van woon- en werkplaats. Rond de voertuigen die hun lading vuil uitspuwen, staan groepjes bewoners met lege zakken te wachten, om uit de nieuwe voorraad te vissen wat kan gerecycleerd worden. Ze pikken de kleren uit die nog kunnen gedragen worden, de etensresten die nog als voedsel kunnen dienen, de stukken plastieken die als voorraadpotten kunnen worden gebruikt, de medicijnen die kunnen verkocht worden.

Controle op wat wordt aangevoerd is er niet. Wetten die bijvoorbeeld alle farmaceutische bedrijven verplichten afgedankte geneesmiddelen te vernietigen, worden genegeerd. Een week geleden nog werden tussen het vuil twee mensenfoetussen aangetroffen. Sinds Ortega zijn mening over abortus aan die van de katholieke kerk heeft gekoppeld, worden gevolgen van illegale praktijken gedumpt in de donkerste uithoek van de hoofdstad, de vuilnisbelt.

De Chureca is een broeiplaats voor ziektes en infecties als HIV-Aids, longziektes en allerlei huidziektes. Dag in dag uit ademen de bewoners een mengeling van giftige stoffen in. Hun armen en benen worden verwond aan glasscherven of verbrand door chemische stoffen. Heel veel mensen kunnen lezen noch schrijven. Kinderen verdrijven hun honger en miserie door het snuiven van lijm en wie weet wat ze nog tussen hun vuil vinden.

Veel vooruitzichten zijn er niet. Het is leven en niet meer dan dat. Het is overleven. Het is elke dag vechten om te overleven. Het is het ontbreken van elke menselijke waardigheid. Het is elke dag letterlijk oog in oog staan met de letterlijke stank van ons menselijke ras.