Terrabona

 We laten de asfaltweg achter ons en beginnen voor de derde keer aan wat een motorcrossparcours zou kunnen zijn: de lange hobbelige weg naar Terrabona, land van koffie en modderbaden. Pedagogische studiedag vandaag. Komt ons perfect uit. We zijn benieuwd wat de jongerengroep ons zal voorschotelen. Vorige week gaven we hen de opdracht mee om een activiteitenplan op te stellen voor zes maanden. Amai, er groeien misschien geen werk- en en ontspanningsmogelijkheden in de goeie aarde van Terrabona, maar jongeren met ideeën en werklust, die zijn er wel. Met de hele groep hebben ze zaterdag een activiteitenplan uitgeschreven, met inleiding, verantwoording, verwachte resultaten, objectieven, kostenraming, alles erop en eraan. Wij gooien de laatste blaadjes papier in een wordbestand, de jongeren printen het boeltje uit en verzamelen handtekeningen van de leden van de directiva. Voor de eerste keer in deze acht maanden kunnen we het werk voor het eindpunt van de vergadering besluiten. En dat is maar goed ook.

 

De zwarte hemel breekt open en in geen tijd zijn de aarden straten omgetoverd in een paradijs voor elk zwijn in het dorp. Een uur lang staren we naar een gigantisch licht- en waterspektakel aan de hemelkoepel om dan tenslotte toch de auto in te stappen. Op hoop van zegen, want we moeten enkele delicate riviertjes over. We slippen en glijden richting het eerste riviertje dat we met gemak doorkruisen. Hetzelfde voor het tweede stroompje. De brug van de derde beek heeft plaatsgemaakt voor een waterval van een tweetal meter hoogte. Een kanjer van een boom verspert daarbij de weg. De rij auto’s wordt langer. De boom wordt uit het water gesleept en een voor een wagen de voertuigen zich naar de overkant om verder te slippen naar de vierde hinderpaal: een diepe beek waar nog nooit een brug is overheen gebouwd.

 

Enkele auto’s hebben al ‘hun karre gekeerd’ en haasten zich terug naar Terrabona. Want de tijd dringt. Het wordt donker en de regen blijft met bakken uit de hemel vallen. Wij wachten even af, we doen kop of munt: kop is hier wachten, munt is de terugtocht aanvatten. En tenslotte hangt de beslissing af van een rode jeep: ‘als die rooie het kan, dan wij ook’. En de rooie kan het. We hobbelen over gladde stenen, sputteren door tot we de overkant bereiken. Bijna thuis! Maar we hebben te vroeg victorie gekraaid. Op een drietal kilometer van Dario wacht ons een diepe en modderige stroom waar een lange rij voertuigen staat te twijfelen. Niemand waagt de oversteek. En eens de Managuabus, het voertuig met de sterkste motor, halt houdt en haar passagiers te voet verdergaan, is voor iedereen de beslissing gemaakt: of terugkeren naar Terrabona of de nacht in het midden van de weg doorbrengen. Wij kiezen in alle stilte de eerste optie. We glijden, glibberen en crossen terug, door de vier rivieren. Het ziekenhuis wordt onze slaapplaats, na een avondmaal van gallo pinto, rundsvlees en koffie.

Rond een uur of vijf kraait de haan die al de hele nacht heeft gekraaid nog maar eens. En tegelijk wordt op onze deur gebonkt. Tijd om naar huis te gaan. Tegen een uur of zeven komen we aan in Dario waar Azucena, onze gastvrouw, al klaar staat met een vers limoenensapje en gebakken ei. Slapen doen we wel in de namiddaghitte, in een hangmat onder een mangoboom.

 

Woensdag 1 oktober, onze laatste dag in Ruben Dario’s geboortedorp.We maken de laatste afspraken, vergaderen met hete stedenbandcomité waar de jongeren het voorstel van een jeugdhuis opperen, een project van AMUNIC, schrijven enkele dringende mails, maken een website aan voor het hotelletje waar we verblijven en sluiten af met een geslaagd feestje, een gigantische pot fruitsalade en een flesje Flor de Caña.

  

Donderdag om 5h staan we op de overvolle bus richting Santo Tomas, vergezeld door twee jongeren van de groep Jóvenes para Jóvenes van Ciudad Dario en door al ons bagage. Reden is een derde bijeenkomst van JOPAC-NIC, het netwerk van de vier jongerengroepen in het kader van Nicaraguaans-Belgische stedenbanden. Zijn vertegenwoordigd: Niquipo Nueva Guinea, Red Municipal Nueva Guinea, Jóvenes para Jóvenes Ciudad Dario en Jóvenes CDC Santo Tomas.

 

 Het wordt een discussiebijeenkomst waar alle problemen, bezorgdheden, twijfels, ideeën en verlangens op tafel worden gegooid, om tenslotte te komen tot een praktisch plan voor het komende werkjaar. Op het programma staan drie uitwisselingen, een in elke stad. Hoofdthema’s van de uitwisselingen zijn: capaciteitsopbouw, planning van gezamenlijke activiteiten, vooruitgang van de Agenda van Veranderingen, recreatieve activiteiten om vriendschappen te smeden.  Voor dit jaar worden de bijeenkomsten stopgezet, wegens een gebrek aan fondsen. Wel worden de contacten behouden via het wereldwijde web: e-mails en de blog van JOPAC-NIC: http://jopac-nic.blogspot.com.

  

 

Vrijdagnamiddag hossen we nog wat rond in Santo Tomas om de activiteiten van de jongerengroep te filmen. We gaan onder andere op bezoek in het restaurant waar elke middag een honderd vijftig kinderen met economische moeilijkheden komen eten. Na deze drukke tweedaagse scharrelen we vrijdagnamiddag voor de zoveelste keer ons huis samen om de laatste stopplaats van JOPAC op te zoeken: Nueva Guinea. We gooien het huis vol, vallen op bed om de volgende morgen om 8.45 in de Malokka te staan, een houten hut in een wijk in het bos, ooit aangelegd door een bende Hollanders. We zijn benieuwd wat de komende twee dagen brengen.

 

 

De Niquipo’s hebben een vorming georganiseerd om nieuwe leden aan te werven. Acht enthousiaste jongelingen komen opdagen. Niquipo legt haar werking en ontstaan uit, wijdt de jongeren in in de wondere wereld van spelen met kinderen, geeft een korte spoedcursus eerste hulp bij ongevallen en legt uit hoe een spel kan worden voorbereid en hoe het kan worde geëvalueerd.

 

Zondagvoormiddag worden allerlei soorten spelen uitgelegd en gespeeld: spelletjes om groepen op te delen, om namen te leren kennen, om de groepsgeest te versterken, actieve en rustiger spelletjes, spelletjes om iets bij te leren. We gooien ons er met graagte bij.

 

In de namiddag laden we onszelf in de laadbak van een auto die ons naar zone 7 brengt, waar de nieuwe leden het echte werk van Niquipo kunnen aanschouwen en mee beleven. De tent staat recht, muziek galt uit de boksen, een eerste balletje wordt geschopt en in een mum van tijd komen tientallen kinderen aangelopen. Het veldje ligt er weer heerlijk nat bij, ideaal om te zien wat voor vlees ze in de kuip hebben. Enkele meisjes kijken beteuterd naar hun broekje, benen en schoentjes. Maar de rest van de bende laat die nattigheid niet aan hun hart komen.

 

Dikke Bertha, het eiland, 1 2 3 piano, … . Het water dat voor de activiteit in een put werd geborsteld, blijft daar niet lang liggen. De nieuwe monitoren worden spontaan gedoopt met vuile handen op hun t-shirts, gespetter in de plassen en een val op hun gat.  

 

En er zit goed vlees in de kuip, zo blijkt de volgende dag. Om 7h zitten we met twee Niquipo’s en 4 nieuwe leden in een taxi, op weg naar Los Angeles, om te gaan herbebossen. Twee nieuwe jongens en twee nieuwe meisjes. Een goeie zaak, dat nieuwe vrouwelijke vlees in Niquipo. Zo komt er weer wat meer sjwoeng in de zaak en staat Aura, die trouwens helemaal niet op haar mondje is gevallen, niet langer geïsoleerd tussen al die stoere jongens. Samen met jongeren van Los Angeles en de aanwezige Niquipo’s slaan we ons met een machete een weg door het jungleachtige woud om nieuwe bomen aan te planten.

 

Los Angeles kampt met een onverwoestbare mierenplaag. Planten en bomen worden kleingemaakt door gorden miertjes en mieren die zich met de blaadjes voeden. Geld om de mieren uit te roeien is er voorlopig niet. Junglebook live met echte wespennesten, mierenhopen, slingerplanten, spinnen en slangen. Het lijkt absurd om oerwoud te herbebossen, maar het is nodig. Grote stukken worden weggevreten door mieren en weggekapt. Maar de aanwezig fauna is noodzakelijk om de zuiverheid van het water te garanderen. In deze streek stroomt de Rio Zapote die drinkwater levert aan heel Nueva Guinea en omstreken.

 

Bovendien zijn deze stukken bos de zuiverende longen van dit gebied. 200 nieuwe bomen zoeken een weg voor hun wortels terwijl wij versgemaakte taco’s eten. Bruin en bruiner tot aan onze knieën van de goudbruine aarde van Los Angeles, stappen we de taxi in die ons naar La Guinea terugbrengt. Tijd om aarde en beestjes van ons af te wassen.

  

Ondertussen is de Red Municipal de Jovenes, de jeugdraad van Nueva Guinea, bezig met de voorbereiding  van een forum op 25 oktober. De kandidaat-burgemeesters krijgen 20 minuten de kans om hun programma voor te stellen, hierbij focussend op jeugd. Daarna stellen de jongeren de Agenda de Cambios voor en worden en worden handtekeningen verzameld voor de verschillende onderdelen. Hoofdregel: er mag geen propaganda worden gevoerd.

  

Op 9 november zijn er in Nicaragua gemeentelijke verkiezingen, dus de campagneperiode is volop aan de gang. Omdat je in Nicaragua mag stemmen vanaf 16 jaar, gaan de kandidaten zelfs in de scholen hun speech afsteken. De landelijke gemeenschappen krijgen ook zelden zoveel bezoek uit het centrum als tijdens deze politieke periode. De decennialange historische strijd tussen liberalen en sandinisten gaat verder. Vorige week nog kreeg de liberale kandidaat een steen tegen zijn hoofd.

  

Wij krijgen enkel appelsienen, harde regendruppels en een hevige zon tegen onze kop. Maar bruin worden we niet, we blijven de bleekscheten. Bleekscheten die binnen drie weken het vliegtuig opstappen om naar hun land te vliegen. Met pijn in het hart, met een verwarde kop, met duizend vragen en evenzoveel antwoorden, met enkele frustraties en een potje hoop, met minder illusies en meer zicht op de zaak, met nieuwe plannen en vre veel goesting.