Managua, 6 augustus 2008. We laten de rijke Andes achter ons en trekken noordwaarts naar Nicaragua. Na een tussenlanding in San Jose, hoofdstad van Costa Rica, waar de surferboys en girls worden uitgelaten, vliegen we verder naar Managua, hoofdstad van het land waar de veelbesproken Ortega momenteel de scepter zwaait.

Drie jongeren uit Nueva Guinea staan ons op te wachten in  de luchthaven. Drie minuten later voelen we waarom de sletsen aan de voeten en waarom de blote benen. Een tropisch vochtig warme hitte overvalt ons na 6 maanden de koele Andeslucht te proeven. Een taxi dropt ons in een klein hostelletje in een van de gangen van het hoofdstedelijk labyrint. Een hoopje fastfoodkippebillen en een pepsicola later vertellen we rond enkele flessen Toña, Nicaraguaans bier, onze belevenissen. Wij over onze ervaringen in Peru, Bolivia en Ecuador, de Nica’s over hun Belgische avontuur.  Daarnaast vormen Ortega en zijn sandinisten onderwerp van hete discussies. Vergelijkingen met politieke situaties in Peru, Ecuador en Bolivia blijven niet uit. Een jonge en frisse kijk op het politieke kraterlandschap in Latijns-Amerika.

De volgende keer dat we warm water over onze kop laten stromen zal in november zijn. Uitzonderlijk betreurenswaardig is dat niet. Vanaf nu bestaat het ochtendlijk ritueel erin het nachtzweet van ons af te spoelen, om op die manier tenminste de eerste twintig minuten van de dag fris in te zetten. Rond een uur of half negen verrast een eerste gallo pinto onze maag: rijst met bonen en kip, dagelijkse kost voor de komende drie maand.

Een half uur later al zitten we samen met zes afgevaardigden van drie stedenbanden: 3 jongeren van Nueva Guinea (Sint Truiden), 2 van Santo Tomas  (Mol) en 1 van Ciudad Dario (Lommel). Het grote woord ‘netwerking’ krijgt vorm en belooft vooral op een boeiende manier ingevuld te worden. De jongeren zijn heel enthousiast om op intergemeentelijk niveau samen te werken en willen ook de mogelijkheden aftasten van een internationale samenwerking met Ecuador, Peru en Bolivia.

Twijfels, bedenkingen, nieuwe ideeën, aanpassingen worden op tafel gegooid en meegenomen in de planning voor de komende drie maanden. Welke organismes en wetten of decreten betreffende jeugd bestaan al zowel op nationaal als op lokaal niveau? Welke organisaties worden opgenomen in een intergemeentelijk netwerk in het kader van de drie stedenbanden? Wie zijn  de afgevaardigden voor de verschillende gemeentes? Willen we de hele jeugd representeren en als doel politieke participatie vooropstellen of willen we enkel rond bepaalde thema’s samenwerken? Wat wordt de visie en missie van dit nieuwe netwerk en op welke manier komen we tot een geslaagde formulering? Hoe gaan we de campagnevoerende burgemeesters echt overtuigen om jeugd tot een centraal beleidspunt te maken?

We schrijven een plan uit, spreken nieuwe data af, maken er enkele tekeningetjes bij, overleggen over voorwaarden en smeden enkele revolutionaire plannen om jeugd als buzzwoord in politiekers monden te leggen.

Hongerige magen houden taxi’s aan;  wij, de bleekscheten, verstoppen ons achter een boom om de prijs redelijk te houden. Mac Donalds, Tip Top, Burgerking, Pizzahut, een paradijs voor fastfoodliefhebbers. ‘Want in Managua weet je nooit met het voedsel in de eethuisjes langs straat’, zo zeggen onze makkers. Dus wij laten de twee extra kilo’s toe om de pot te vermijden.

Een heerlijke avondbries houdt onze hoofden voldoende koel voor een tweede brainstormsessie die de werkijver en zin in verandering van deze morgen bevestigt.

Revolutie van geest behoeft geen politieke kleur.