Uit wat twee maanden geleden een bende spelende kinderen was, is een indrukwekkend theatergezelschap gegroeid. In maart werkten we samen met de gemeente San Jeronimo aan de oprichting van een kinder- en adolescentenraad. Uit alle lagere en middelbare scholen werden jongeren uitgenodigd om eens te komen luisteren naar wat de verdedigster van de kinderrechten te bieden had. Wij sprongen mee op de kar en sleutelden de eerste weken aan hun organisatie door middel van groepsspelletjes, eenvoudige presentaties en veel discussies. Problemen werden aangekaart en oplossingen werden voorgesteld. Een ijverige advocate van de gemeente had de nodige fondsen vergaard voor 2008 en we konden samen met de kinderen actief op zoek gaan naar oplossingen.

Twee maanden later worden we aangenaam verrast door een repetitie. Een prachtig staaltje theater, resultaat van enkele maanden intensieve voorbereiding en gebaseerd op thema’s zoals kindermishandeling, machismo, racisme en alcoholmisbruik, in de verschillende bijeenkomsten in maart door de kinderen zelf als grote problemen geïdentificeerd. Zij nodigen ons uit op de generale repetitie en wij zorgen voor wat extra publiek. Ze zijn gemotiveerd en maken er een indrukwekkend stukje van. Wij kijken, luisteren, bewonderen en filmen. Volgende stap bestaat erin als mobiel theater naar de gemeenschappen trekken om de mensen daar te sensibiliseren, plaatsen waar dergelijke thema’s dagelijks brood zijn.

Racisme en pestgedrag in beeld gebracht                         Machisme en vrouwenmishandeling

De jongeren van Codijusaje, de lokale jeugdraad zaten de laatste maanden ook niet stil. Opmerkelijk is dat zij de regisseurs zijn van het theater van de kinderen en adolescenten.

In maart organiseerden we samen met een plaatselijke NGO, een integratiedag waarop jongeren uit San Jeronimo en verschillende gemeenschappen samenkwamen brainstormen over hun noden en op zoek gingen naar oplossingen. Een vruchtbare dag, zo blijkt later. De jongeren van Codijusaje nemen hun verantwoordelijkheid op en laten hun stemmen horen, de ene wat luider dan de andere, de ene wat stipter dan de ander, maar ze klinken. En ze klinken zelfzeker en welbespraakt. Voor de eerste keer in de geschiedenis van San Jeronimo, namen jongeren in naam van de jeugd, deel aan een ‘participatief gemeenschapsfonds’ waar ze hun deel van het overheidsbudget kunnen opeisen. Twee jongeren zijn verkozen om twee keer per week mee te vergaderen en de belangen van de jongeren te verdedigen. De laatste week presenteerden ze de resultaten aan de rest van de bevolking. Een van hen zal het komende jaar de uitgaven van de fondsen mee evalueren. Een andere zal zich integreren in het burgercomité als afgevaardigde van de jongeren.

Kinderen op weg van school naar Huact

En toch mogen we niet denken dat niet alles zomaar opgelost is. Onze blikken richten zich de laatste dagen op enkele verafgelegen gemeenschappen. Jongeren van 15 jaar worden gedwongen hun studies te staken en zoeken hun heil in de steenmijnen, waar ze in gevaarlijke omstandigheden elke dag 10u steen kappen. Deze jongeren praten niet over participatie, zij gooien hun hamer en beitel neer wanneer de zon ondergaat en lopen naar het voetbalveldje. Kinderen dalen af met de schapen en lama’s en de avond kan beginnen. Het licht gaat aan in de plaatselijke bibliotheek.

Steenkapperij in Huacoto

Het zijn enkel kleine stapjes, maar kleine stapjes zijn net die stapjes die stappen naar de verandering …