24/03 – JO PAKt de draad weer op
JOPAC … Een verhaal van mensen … Een verhaal dat begon met meer vragen dan antwoorden … Een tocht die nieuwe vragen doet rijzen en die in onnoemelijk veel vormen antwoorden biedt, deelantwoorden, onvolledige antwoorden, opnieuw te bevragen antwoorden, voor verschillende interpretaties vatbare antwoorden … Antwoorden die elk op zich aanhef kunnen zijn van nieuwe verhalen met weer duizend mogelijke wendingen en weer andere vragen en bedenkingen. En zo is het goed, en zo zal het altijd blijven, en zo blijven we bezig, op zoek naar een waarheid, op zoek naar een mooi verhaal. En gezien er evenveel waarheden en verhalen zijn als er mensen zijn, is de zoektocht oneindig en uitzonderlijk boeiend. Met uitzondering van de zekerheid dat we niks weten, kunnen we niks met zekerheid weten.
Aftasten, vragen stellen en luisteren naar duizend en een verhalen, naar even zo vele stiltes, kijken naar duizend en een gezichten. Duizend en een handen schudden, oude en jonge vingers, stevige poten en slappe pollekes, aarzelende en zelfzekere handen, nieuwe en bekende handen. Allemaal vertellen ze een verhaal, een kleine geschiedenis, van bedrijvigheid op het veld, het jachtige bestaan in een miljoenenstad, het leven in een bergdorp. Het zijn handen van taxichauffeurs, boeren, winkelhouders, mijnwerkers, poetsvrouwen, bedelaars, ijsjesverkopers, van straatkinderen, huismoeders, oma’s met kleinkinderen in verre vreemde landen, studenten en marktkramers.
Het zijn de mensen. Ze lachen en ze wenen. Ze trappen elkaar op de tenen. Ze werken en ze wonen. Ze krijgen dochters en zonen. Ze roepen en ze slaan. Ze gaan en blijven staan. Ze schudden handen, wonen in landen. Ze eten en ze vreten. Ze drinken en verdrinken. In hun eigen verdriet, ze zien het niet, in hun eigen geld, het enige dat telt. Ze verdienen en ze grienen. Ze dansen en ze zwanzen. Ze trouwen en ze rouwen. Ze zijn arm en rijk en groot en klein.
Ze hebben veel en willen nog. Ze hebben niets en geven toch. Overal op deze aardkloot hoor je hetzelfde lied: de een heeft wel, de ander niet. De ene klaagt, de ander geeft graag. Het zijn de mensen, ze zijn overal, in dit heerlijke tranendal.
Na ieder verhaal worden we wijzer, denken we. En tegelijkertijd, doet ieder verhaal meer vragen rijzen. We proberen alles neer te schrijven, trachten de verhalen in kaart en kader te brengen. Het is een mooi verhaal, een heerlijke tocht. Het is een verhaal van mensen, van jonge mensen die maar al te graag iets willen veranderen aan hun situatie en hun omgeving. Ze kunnen simpelweg niet op hun lege kont blijven zitten, hebben dikwijls niet de luxe om zich vragen te stellen bij de hele rotzooi of om bij cola en cake weg te kwijnen in een zachte zetel.
De stad Chan Chan
Tempel van de maan in Trujillo Piramide van Tucume
Het is bovendien een tocht doorheen een schitterend stukje moeder natuur. Vanuit een luie buszetel staren we naar woestijn en bergen, naar gelig zand en groene bergflanken, naar fantastische wolkenformaties die weer aan de oorsprong liggen van ongeziene zonsondergangen.
Vallei van PISAC
Rob en Evert en hun vriend San Pedro Chiclayo by night
En weer komen we thuis in een onverwoestbaar berglandschap, in een huisje langs een kasseien weg die meer hondenpoten en schoenzolen voelt dan rubberen autobanden. We drinken 3 glazen versgeperst fruitsap voor 60 cent en zitten op toiletten met uitzicht op de Andes.
San Jeronimo stier in San Jeronimo
En op stille zaterdag zien we voor het eerst de frisse gezichten van een bende jongeren uit San Jeronimo die met verhaal en muziek maar al te graag enkele stiltes doorbreken. Een veelbelovende aanzet van JOPAC, hoofdstuk 2 …
Andinomuziek verse sapkes
eindelijk patatten en verse groenten ons voorlopig kamertje
Benny zei
Hey Rob en Hannelore,
Nu jullie Evert hebben achtergelaten gaan jullie weer nieuwe avonturen tegemoet. Jullie verhalen stralen hoop uit en ook wat twijfel. Ga ervoor al is het maar een beetje hulp of aanmoediging die ervoor zorgt dat ze ginder een betere wereld krijgen.
Ik hoop nog veel mooie en boeiende verhalen hier te lezen en geniet met volle teugen van deze adembenemende nieuwe wereld.
Groeten, Benny
Meme en Elisa zei
Dag Roberto en Annalora (of varianten),
we zitten hier ten huize van meme ons hoofd te breken over jullie quizvragen, we gaan er met ons klakke achter slaan. Rob, je zit blijkbaar letterlijk en figuurlijk met je hoofd in de wolken, maar je kan wel tegen een stootje he.
Meme heeft wat moeite om je mails te lezen, ze is druk bezig met Franse lessen, en ziet het niet echt zitten om nu ook nog Spaans te leren (ze heeft al miserie genoeg met haar Frans zegt ze, en met haar computerlessen), por eso, a lo mejor puedes enviar los mensajes en neerlandés?
We zijn heel blij om je te horen hoor, we nemen er je omwisselingen van letters graag bij, Lander en ik vonden het wel grappig dat we bepaalde woorden niet konden ontcijferen.
Blij te horen dat het werken vlotter verloopt, we wensen jullie veel goeie moed en geluk toe.
Un abrazo,
Meme en Elisa
marijke zei
Hallo Hannelore en Rob,
Het is gewoonweg prachtig hoe jullie het lot van de mensen die jullie tegenkomen op je tocht omschrijven.
Wat zijn wij hier in Europa benijdenswaardige mensen, maar we beseffen het dikwijls zelf niet, we hebben te weinig geleerd om tevereden te zijn met hetgeen we hebben.
Daarom is het zo mooi om jullie verhalen te lezen en er even bij stil te staan.
In Peru zullen er weer andere problematieken de kop opsteken, maar dat zal het juist boeiend en interessant maken om mee verder te werken.
Hou de moed erin en geniet van de kontakten en de vriendschappen die ginder ontstaan.
Wij kijken hier alvast uit naar nieuwe verslagen.
Groetjes Marijke
Jolien zei
Hallo daar!
het is paasvakantie en ik heb eindelijk een beetje meer tijd om jullie site trug uittepluizen vanaf waar ik gestopt was.
Het is heel mooi geschreven allemaal, echt waar!
Het weer in België is helemaal op hol geslagen, het sneeuwt in godsnaam!
Oh Rob, vorig jaar zaten we bij Pasen in Nicaragua! Ik mis het toch hoor! Over Nicaragua gesproken, peking express gaat door Nicaragua dit jaar! Volgende week komen ze daar aan, over heimwee krijgen gesproken!
Vrijdag is het vergadering over de uitwisseling! Hopelijk komt er wat volk. Maar maak je maar geen zorgen, dat komt allemaal dik inorde!
Wat doet Jolien zoals in de paasvakantie?
Wel, ik leer uiteraard (tis nodig), ik ga donderdag naar de versuz in Hasselt en het laatste weekend ga ik op weekend met Jan! Joepiee!
Oke
dan wil ik jullie nog heel veel moed wensen! Doe zo verder, meer kunt ge toch ni doen..
Wees lief voor elkaar en geniet er maar van!
Tot snel!
dikke zoen
Jolien
PJ zei
Hey Rob, Hannelore,
prachtig verslagje,
mijmer maar meer,
dan kan ik mee wegdromen en me voor even wijsmaken dat ik ginds zit en niet hier.
vele groetjes, en veel succes in Peru.
karel s. zei
wat een literatuur. als het even boeiend is als je schrijft dan zit er wel muziek in.
tot la proxima vez.
karel s.
Els zei
Wauw, dat is weer prachtig geschreven.
Groetjes van alle Oñajongeren :)
KLIK en ga mee op tocht met JOPAC « JOPAC - Jóvenes para el Cambio zei
[...] 24/03 – JO PAKt de draad weer op [...]