p>

Peru, 15.41 plaatselijke tijd. Sinds een uurtje zijn we opnieuw geïnstalleerd in ons huisje in San Jeronimo. De was hangt weer aan de draad te drogen, de overgebleven kip vecht met een agressieve eend buiten. Het is koud in Peru, de koudste winter ooit, zo wordt gezegd. Een deken rond de schouders, een tasje maté voor onze neus. Het wordt een veel te korte week.

Om wegblokkades te vermijden, vliegen we vrijdag 20 juni van Tarija naar La Paz, na een geslaagde presentatie van ons onderzoek en een ongekend rappe opkuis. In vogelvlucht aanschouwen we Boliviaanse vlaktes en bergen, we vliegen door de wolken en staren naar een adembenemende zonsondergang. Liever onze ogen niet sluiten nu, beter zullen de beelden niet zijn die dan op ons netvlies zullen verschijnen.

Een uurtje later landen we in El Alto, waar een taxichauffeur ons en onze immense hoeveelheid bagage naar een hotelletje brengt. Tijdens de rit krijgen we een mooie samenvatting van de Boliviaanse politieke situatie, de andere kant van het verhaal waarmee we de voorbije twee maanden via toespraken, kranten, toeters en muziek elke dag wakker werden. ‘Evo Morales is niet je van het, maar we moeten het ermee doen, we moeten vooruit en liefst samen. La Paz zou ook autonomie kunnen vragen, met wat wij hebben aan natuurlijke rijkdommen en aan toeristische kracht, kunnen we zeker overleven, maar wat haalt het uit? Waarom de rest van ons landgenoten laten stikken?’ Als zoon van een mijnwerker vertelt hij vol nostalgie over het paradijselijke leven in het mijnwerkersstadje waar hij zijn kindertijd doorbracht. Tot alle mijnen gesloten werden en ze noodgedwongen naar de grote stad moesten verhuizen, op zoek naar andere manieren om alle monden te voeden. Nee, hij heeft geen politieke wetenschappen gestudeerd, hij moest werken om wat centen bij te verdienen voor zijn familie. ‘Maar, ik lees de kranten en ik luister en kijk naar wat rond mij gebeurt en binnenkort heb ik geld genoeg om te gaan studeren’.

De volgende dag slenteren we door het doolhof van La Paz, genietend van wat rust in onze hoofden. Honderden toeristen met poncho’s en lamamutsen vertellen ons dat het hoogseizoen is aangebroken.

 

We ontvluchten de drukte en aanschouwen de Hollandse voetbalnederlaag bij een goeie pint. Zondagmorgen om 6.30 scharrelen we ons boeltje samen om de zoveelste twaalf uur durende busrit richting Peru aan te vatten. Via het ontzagwekkende Titicameer laten we met pijn in ons hart Bolivia achter ons liggen. Een stempeltje op ons paspoort later, wisselen we onze Bolivianos in Peruviaanse soles. Zeven uur later rijden we opnieuw de prachtige ‘navel van de wereld’’, Cusco binnen. Vermoeid als we zijn en zonder veel zin om lang rond te dolen, laten we ons leiden door de eerste de beste Peruviaanse dame die ons een nacht in een hotelletje verkoopt. Maandagmorgen brengt een taxi ons naar de vertrouwde Plaza van San Jeronimo, die nog leger is dan gewoonlijk want morgen worden de feestdagen van Cusco afgesloten met Inti Raymi, het Inkafeest voor de zon.

Veronica, een van de jongeren van de Codijusaje, verwelkomt ons en vergezelt ons naar ons hospedaje waar de vrouw des huizes ons met een stralend gezicht weer welkom heet. De eerste twee nachten is dit onze thuis, gezien de sleutel van ons huisje niet te vinden is. Twee uur later krijgen onze gezichten een laagje verf om de jongeren van de Codijusaje te vergezellen in de optocht in Cusco.

 

Op de middag start de stoet waar meer dan honderd groepen aan deelnemen. Onze groep komt, naar stipte traditie aan om 13.30, te laat voor het defilé. Jammer, maar geen reden om het feest te bederven. Twaalf geverfde koppen lopen de plaatselijke markt binnen, aanleiding voor heel wat gelach. Voor 20 frank vullen we onze buiken om daarna terug te keren naar het feestgedruis. De Plaza de Armas is overvol. Peruvianen in typische klederdracht, toeristen in atypische klederdracht, het wordt een kleurrijk boeltje. Er wordt gedanst, gezongen en heel wat gedronken.

 

De jongeren vertellen wat ze de afgelopen twee maanden hebben verwezenlijkt en laten ons weten dat onze komst in maart heel wat in beweging heeft gezet. Als jongerengroep hebben ze deelgenomen aan de ‘presupuesto participativo’, waar ze hun probleemboom hebben voorgelegd, twee jongeren zetelen in het technisch comité van de presupuesto, een soort volksraad waar alle groeperingen geld kunnen krijgen voor voorgestelde projecten.

Voor een cultureel feest dat ze organiseerden kregen ze enkele pluimen van de burgemeester en schepenen: ‘we waren zelfs stipt’. Enkele jongeren zijn momenteel regisseur van het theater dat de Kinder- en Adolescentenraad in elkaar heeft gebokst.

De groep jongeren is aangegroeid met enkele sterke leden en andere leden lieten hun parochiegroep een beetje vallen om actiever deel te nemen aan de Codijusaje. Volgende zondag staat een vorming voor ‘jongeren-ondernemers’ op het programma en de week daarna gaan ze op uitstap met de jongeren. We zijn aangenaam verrast en blij om weer thuis te komen in deze vriendenkring waar we met open armen worden onthaald. We zijn weer Robert en Ana, in plaats van Rob en Annelor. Tussen verhalen en heel wat gelach door, worden plannen gesmeed voor de komende week.

Domper op de feestvreugde rond een uur of 21. Onze filmcamera is verdwenen, een snee in onze zak zegt genoeg. Tijd om terug te keren naar ons dorp, de grote stad laten we beter achter ons. De jongeren van de Codijusaje verontschuldigen zich voor hun landgenoten en zeggen dat ze een activiteit gaan organiseren om geld in te zamelen. Wij drukken hen op het hart dat dit ook in Brussel kan gebeuren. Concentratie van mensen, zo heet dat. Jammer, dat wel, want de komende week beloofde weer heel wat mooi beeldmateriaal te leveren.

<

Dinsdagmorgen worden onze wangen bezaaid met kussen van de kinderen van de Kinder- en Adolescentenraad. We worden getrakteerd op een repetitie van hun theater dat thema’s als discriminatie en kindermisbruik aankaart. Plan is om als mobiel theater naar de landelijke gemeenschappen te trekken om hun verhaal te brengen.

’s Namiddags trekken we – ondanks onze angst voor de grote massa en onze liefde voor de rust van San Jeronimo – terug naar Cusco, meer bepaald naar Saqsaywaman, waar naar traditie het feest van de zon wordt gevierd, een spektakel dat verzorgd worden door dans- en muziekgroepen die het Inkaritueel naspelen.

De ruines van de fenomenale Inkastad worden overspoeld door duizenden voeten. De massa kan het bovendien niet laten om de omheining te doorbreken, de politie te omzeilen en ook het meest gevoelige deel van de oude stad onder de voet te lopen. ‘Respecteer je patrimonium’, staat overal te lezen.

   

Woensdag begroeten we Yaneth, de verantwoordelijke voor de stedenband, in het nieuwe kantoor van de ‘economische ontwikkeling’, nu vergezeld door het gloednieuwe departement van ‘sociale ontwikkeling’. ’s Namiddags verhuizen we naar ons gezellige maar extreem koude huisje. ·s Avonds maken we de Plaza onveilig met een groepje jongeren voor enkele uitputtende partijtjes volleybal en voetbal. Vandaag vergezellen twee jongeren ons naar enkele gemeenschappen die we in maart niet meer konden bezoeken wegens tijdgebrek. We zijn benieuwd wat de Peruviaanse winter daar brengt.